Балет

Generalna próba – „Święto wiosny” (Le Sacre du printemps), „Pulcinella”

Igor Strawinski
Generalna próba - "Święto wiosny" (Le Sacre du printemps), "Pulcinella"
balet
120 Хвилин.

 

Inscenizatorzy
Диригент-постановник
Libretto wystawy
Igor Strawiński “Święto wiosny”

W Święcie wiosny nie ma wyraźniej linii fabuły. Nic dziwnego zе balet ma podtytuł “Оbrazy z życia dawnej Rusi” nadany mu przez autora.
W przeddzień Święta wiosny, która symbolizuje przebudzenie natury i nowego życia, plemię udaje się do świętego wzgórza. Młode ludzie tańczą i bawią się. W ich tańcach są ucieleśnione fragmenty codziennego życia i pracy. Stopniowo taniec przeradza się w szalony taniec, a młodzi ludzie, chcąc się pochwalić siłą i odwagą, zaczynają Grę dwóch miast (Jeu des cités rivales).
Ogólna bachanalia przekręca się przez wygląd starców — i ich przywódcy Najstarszego Mądrego, który błaga o mądrość młodych ludzi, próbując ich uspokoić. Zabawy znikają, a dziewczyny zbierają się wokół ognia. Oni wiedzą zе tej nocy zgodnie z rytuałem, jedną z nich musi bуch poświęcona Bogu wiosny i siły natury. Aby ziemia była hojna dla ludzi i zadowoliła ich płodnością i bogatych zbiorami.
Po serii obrzędów z kręgu dziewcząt wychodzi Wybrana tej — której jest zdecydowano umrzeć dla dobra swoich współplemieńców. Rozpoczyna święty taniec, którego tempo stale rośnie, a na koniec wyczerpana dziewczyna upada. Ofiara została przyniesiona, a ziemia rozkwitła, nadchodzi wiosna, obiecując ludziom ciepło i łaskę.

Igor Strawiński “Pulcinella”

Fabuła została oparta na neapolitańskiej opowieści początku XVIII wieku-bajce “Cztery Pulcinelli”. Która była charakterna dla włoskiej komedii masek. Piekne Prudencja i Rosseta odrzuciłу zaloty dzielnych Kaviello i Florindo preferując Pulcinelli, który radośnie tańczy i gra na skrzypcach i kocha Pimpinelle …wokół tej śmiesznej w swojej „dramatycznośći” opowieści rozkręca się historia z zazdrością, walkami, wyobrażona śmiercią, różnymi nieporozumieniami i, ostatecznie, ze szczęśliwym zakończeniem.

O wystawie
Nowe nazwisko w repertuarze: Igor Strawiński

W repertuarze Lwowskiej Opery Narodowej-w ramach projektu Przełom ukraiński -zawiera dwie prace wybitnego kompozytora XX wieku Igora Strawińskiego (1882 – 1971). Połączył się organicznie, mimo że kompozytor nigdy nie zaprzeczał pochodzenia ukraińskiego.

Strawiński urodził się w rodzinie solisty Teatru Maryjskiego w Petersburgu, basa Fiodora Strawińskiego, pochodził ze starej kozackiej rodziny Sułym, rozpoczął karierę solista opery w Kijowie. Jak kompozytor sam zauważył – ten fakt zgubił się w historii rodziny. Ale nie z pamięci kompozytor powrócił nazwisko dla syna Strawiński – Syłyma. Matka kompozytora – Ukrainka, urodziła się na Wołyniu (na czac znajomości z przyszłym mężem mieszkała w Kijowie) bardzo lubiła przyjeżdżać do rodzinnego majątku w Ustułyze, gdzie mieszkała jej starsza siostra. Tu gościł i jej syn Igor. Zakochał się nie tylko w naturze Wołynia, ale także w swoją kuzynke, Katаrzyne Nosenko, z którą się ożenił w 1906 roku. To tutaj zbudował dom, do którego wieczorami donosił się śpiew młodzieży na ulicach, właśnie tutaj pracował przez kilka lat, inspirowany folklorem ludowym.Pracując nad baletem Święto wiosny zaprosił do siebie lirnika, aby z bliska i natychmiast posłuchał ludowej piosenki lub legendy.

Od dziewiątego roku życia Igor rozpoczął naukę gry na fortepianie. Kiedy pod naciskiem ojca, zaczął naukę na Wydziale Prawa Uniwersytetu w St. Petersburgu, następnie rozpoczął naukę muzyki prywatnie, a jego pierwszym nauczycielem harmonii (być może nieprzypadkowo) był ukraiński kompozytor Theodor Yakymenko (uczeń Rzymskiego-Korsakowa).

Echo, przepływ krwi kozackiej w muzycznym temperamencie I. Strawińskiego najbardziej zauważalny w balecie „Święto wiosny” – pierwszemu wczesnemu periodzie twórczości kompozytora, w któremu przeważało zainteresowanie dawno – ruskim  i współczesnym folklorem.

Premiera „Święta wiosny” odbyła się 29 maja 1913 w Teatrze Champs Elysees w Paryżu. Dekoracje i kostiumy zostały stworzone przez znanego artystę Mikołaj Roericha, choreografia przez rozsławionego tancerza i choreografa Wacława Niżyńskiego. Pomimo konstelacji celebrytów, wykonanie nie powiodło się. Zasadniczo-przez niezwykła muzyka z oryginalną interpretacją folkloru. Jednak S.Diagilew wybitny choreograf, który kochał wszystko nowe, nawet ryzykowne, nie narzekał. Przeciwnie, podkreślił: „To prawdziwe zwycięstwo! Niech sobie gwiżdżą i szaleją! Zobaczycie konsekwencje. ” I naprawdę w bardzo krótkim czasie balet I. Strawińskiego stał się jednym z najpopularniejszych na świecie.

Między baletami „Święta Wiosna” (1913) i „Pulcinella” (1920). – mała czasowa, ale duża konceptualna różnica, balet komiczny należy do drugiego periodu twórczości kompozytora, kiedy był coraz bardziej zainteresowani w starożytnej mitologii, tekstach biblijnych. W tym czasie Siergiej Diagilew szukał ciekawej fabuły do swoich spektakli baletowych w Paryżu, w archiwach we Włoszech natknął się na historię o Pulcinelli, bohaterze rękopisu, znalezionej w Neapolu, z datą 1700. Ta praca jest typową dla tradycyjnej włoskiej komedii del Arte : Pulcinella zakochany w Pimpinelle, Florindo – w Prudentie, Cavillo- w Rosette. Młodzi ludzie są zazdrośni, kłócą się, zgadzają się, ale wszystko w nich kończy się szczęśliwie.

Diagilew zdecydował, że balet ten koniecznie musi iść z autentyczną muzyką, to znaczy z epoki baroku. Jego wybór padł na D.Pergolezi, autor pierwszej opery komicznej „Służąca-  Pani, a mimo to – jego rówieśnik Domenico Gallo, Uniko Willem van Wassenaar, Carlo Ignacy Monza etc .. Żeby muzyka brzmiała nowocześniej zaczął myślic o aranżowaniu. I w 1919 roku zaproponował to I. Strawińskiemu. Kompozytor najpierw odmówił, a potem zmienił zdanie i zaczął działać inspirująco. Premiera baletu odbyła się 15 maja 1920 roku w Grand Opera Teatrze w Paryżu. Szkice kostiumy i dekoracje stworzone przez Pablo Picasso, choreograf Leonid Massine dyrygent Ernst Anserme. Balet ze śpiewem „Pulcinella” – pierwszy krok I. Strawińskiego w kierunku neoklasycyzmu. W jeden wieczór utwory Strawińskiego powstaną w całości przez moderną plastykę włoskiego choreografa Marcelo Algeri pod batutą znanego amarykańskiego dyrygenta  ukraińskiego pochodzenia Theodora Kuchary.

 

 

 

 

 

 

 

2
IMG_3396
_MG_2571-1
_MG_2593
IMG_3387
IMG_3358
IMG_3341
IMG_3302
IMG_3284
IMG_3281
IMG_3275
2-1
1
_MG_3490
IMG_3421
IMG_3448
_MG_3513
_MG_3546 - копия
1 -Обрана по ценру
IMG_3628
IMG_3616
IMG_3631 - копия
Igor Strawiński "Święto wiosny"

Legendarny balet kompozytora Igora Strawińskiego tego roku obchodzi 105 lat. Podstawá dzieła sztuli był sen kompoztora – w którym zobaczył starożytni rytuał gdzie młoda dziewczyna w otoczeniu starców tańczy do wyczerpania, żeby obudzić wiosnę i zatem ginie.
Od skandalu do arcydzieła – taki przewydziwany ciernisty szlak w historii baletowej sztuki przeszła wystawa Igora Strawińskiego Święto wiosny. Kompozytor napisał partyturę, do oceny której my dorosły tylko w 1940 roku. Słowa jednego z krytyków teatralnych po premierze, która zmusiła paryska publiczność przeżyć głęboki szok kulturowy. Te słowa okazały się prorocze. Fantastyczny talent trzech geniuszy – Strawińskiego, Roericha i Niżyńskiego stworzyły całkowicie innowacyjne dzieło sztuki, które ma najsilniejszą energię i siłę oddziaływania na publiczność, że jej tajemnica nie jest wykryta do dzisiaj.
Premiera Świeta wiosny odbyła się 29 maja 1913 r. W historii baletu Święto wiosny Igora Strawińskiego uważane jest za jedną z najbardziej wpływowych, ale jednocześnie i jedną z najbardziej kontrowersyjnych. Swoją dziką energią, Święto wiosny podważyło zasady muzyki klasycznej. Balet trwa tylko 33 minuty i jest rekonstrukcją pogańskiego rytuału na Rusi. Fabuły jak takiej nie ma. Podczas uroczystości, dziewczyna zostaje wybrana jako wielka ofiara śmierci, aby nadeszła wiosna. Zarówno muzyka, jak i tańce były rewolucyjne.W tym przypadku wykorzystano złożone struktury rytmiczne, dysonanse i dziwne dźwięki. Choreografia baletu w sformułowaniu legendarnego Wacława Nizhynskiego zakwestionowała ustalone normy. Ruchy ciał były ostre i załamane, co było w bezpośredniej sprzeczności z eleganckimi formami tradycyjnego baletu. Przedstawił balet Sergey Diaghilev, a dekoracje stworzył sam Nikołaj Roerich.
O tym, jak muzyka i choreografia „Świeta Wiosny” zrewolucjonizowała muzykę klasyczną i taniec napisane cale książki. Jednak w czasie premiery balet był przyjęty bardzo złe. Ponieważ muzyka i taniec były zbyt sztywne i „dzikie”zbyt oszałamiające dla wykwintnego gustu muzycznej elity. Świat był po prostu nieprzygotowany na taki utwór. Premiera odbyła się w teatrze na Pólach Elizejskich w Paryżu, publiczność dosłownie przeprowadziła zamieszki. Zaledwie kilka minut po rozpoczęciu balety niektórzy zaczęli gwizdać. A byli tacy, którzy popierali Strawińskiego i jego dzieło. Oba obozy dosłownie zaczęły walczyć bezpośrednio w teatrze, podczas gdy balet wciąż był w toku. Policja została wyzwana, ale przed rozpoczęciem drugiej części straciła kontrolę nad sytuacją. Hałas widowni był tak silny, że tancerze na scenie nie byli w stanie usłyszeć wskazówek. Sam Nizhynski osiadł na skraju sceny i krzyczał repliki, aby usłyszali go wykonawcy. Reakcja na występy była tak silna, że przed zakończeniem premiery kompozytor musiał uciekać z teatru. Chociaż „Święto wiosny” jest obecnie uważane za arcydzieło muzyki klasycznej, praca zdecydowanie weszła do historii jako jedna z najbardziej kontrowersyjnych w historii muzyki klasycznej.

Ігор Стравінський "Пульчинелла"

Протягом 1919 -1920 років знаменитий композитор Ігор Стравінський працював над балетом зі співом «Пульчинелла», який він задумав одну дію. В основу даного твору покладена музика Перголезі, Галло та інших композиторів XVIII століття. Вперше вона прозвучала в травні 1920 року в паризькій Гранд-опера. Оркестром диригував Е. Ансерме. Традиційна італійська комедія дель арте стала для Стравінського натхненням під час створення даного балету, головним героєм якого став Пульчинела. Танцівником Леонідом Мясіним було написано лібрето і придумана хореографія. Легендарний художник Пабло Пікассо працював над створенням декорацій і костюмів для балету.
Організатору «Російських сезонів» Сергію Дягілєву вдалося зібрати талановитий колектив. Він задумав постановку, грунтуючись на лібрето XVIII століття. Автентична музика того часу мала стати основою балету. Спочатку Дягілєва зацікавили твори Джованні Перголезі. Деякі історики писали, що музика саме цього композитора звучить в «Пульчинеллі». Насправді для балету використовувалися мелодії і інших композиторів – Карло Ігнаціо Монца, Уніко Віллема ван Вассенара і Доменіко Галло. Частина дослідників стверджує, що в балеті звучить навіть музика Алессандро Паріотті.
У 1919 р диригентом Е. Ансерме було написано листа Ігорю Стравінському, якого той просив про аранжування мелодій XVIII століття. Спочатку композитору ця ідея не припала до душі, але після знайомства з матеріалом з лондонських і неаполітанських бібліотек, який йому надав Дягілєв, Стравінський змінив своє рішення і почав працювати над аранжуваннями.
У музичній основі і сюжеті «Пульчинелли» багато запозичень, що належать до пізнього бароко. Стравінський же зробив ухил в легку і примхливу музику. Вона більше лягала на комічний сюжет балету. Композитору довелося досконально пересотворити старовинні мелодії. Частину текстур і тим він запозичив, але осучаснив їх.
Свою сюїту Стравінський закінчив в 1922 році. Бостонський симфонічний оркестр зіграв її на прем’єрі в грудні того ж року. За диригентським пультом стояв П’єр Монтес.
У первинному варіанті були відсутні партії вокалу. Стравінський повертався до роботи над сюїтою в 1949 і 1965 роках. На думку істориків музики, некласичний період композитора почався саме з цього твору. У фінальному варіанті «Пульчинелли» беруть участь «ріпіено» (у складі трьох контрабасів, трьох віолончелей, чотирьох альтів і восьми скрипок), «концерт» (в складі контрабаса, віолончелі, альта і двох скрипок), тромбон, труба, два роги, два фагота, два гобоя, дві флейти пікколо і три сольних виконавця (бас, тенор і сопрано).
Варто зазначити, що цей балет став основою для написання Стравінським деяких інших творів в новій стильовій манері – неокласицизмі.

Nadchodzące wydarzenia
wydrukuj*Teatr zastrzega sobie prawo do zmiany wykonawców
11 September 2017
wydrukuj*Teatr zastrzega sobie prawo do zmiany wykonawców