Zycie artystyczne
Scena Tatru miejskiego we Lwowie była miejscem występów śpiewaków znanych na całym świecie: A.Didura, M.Battistiniego, J.Korolewicz-Waydowej, J.Kepury, J.Bellincioniego, B.Sorela, I.Giraldoniego i innych.
Trupa baletowa samodzielnie nie występowała, dopiero w 1921 roku zdecydowała się na przedstawienie "Jeziora łabędziego" P.Czajkowskiego, które przeszło do historii jako pierwszy balet na tej scenie.
Teatr miejski miał na celu rozsławianie przede wszystkim sztuki polskiej. Jednak w trupie pracowało wielu artystów ukraińskich, którzy okrywali chwałą lwowską scenę. W pierwszym sezonie teatralnym chlubą sceny był A.Miszuga, który śpiewał partie w jedenastu operach. W drugim sezonie wspaniale występował E.Guszalewicz, w trzecim – M.Meńcyński i S.Kruszelnicka i in.
Natomiast teatr ukraiński znajdował się wówczas w trudnej sytuacji. Artyści ukraińscy, którzy wchodzili w skład trupy teatru wszelkimi siłami starali się dać zabrzmieć mowie rodzimej. W roku 1905 grupa aktorów dramatycznych występowała w Kijowie, a 2 i 3 kwietnia 1906 roku teatr gościł na swojej scenie M.Zankowecką, M.Sadowskiego, J.Stadnika, L.Krawczukównę, I. i K.Rubczaków, A.Osypowiczową w spektaklu "Ojcowska nauka" na podstawie dramatu I.Karpenki-Karego oraz w operetce M.Łysenki "Czarnomorscy". W 1908 roku we Lwowie wystąpiła trupa teatru "Ruska besida" (założonego w 1864 r.) z operetkami "Natałka Połtawka" M.Łysenki i "Kateryna" M.Arkasa. W różnych latach w teatrze śpiewali również tak wspaniali ukraińscy wykonawcy operowi jak M.Gołyński, O.Lubicz-Parachoniak, O.Rusnak, O.Nosalewicz i in.
W grudniu 1939 roku Teatr miejski został zreformowany na Lwowski Państwowy Teatr Opery i Baletu. W latach 1941-1944 teatr przeżył okupację niemiecką. Jednak życie twórcze nie ustawało. W teatrze pracowali wybitni artyści – dyrygenci L.Hurkiewicz i M.Kołesa, reżyserowie W.Bławatski i J.Stadnik, scenograf M.Radysz, chórmistrz J.Woszczak, soliści L.Czernych, W.Tysiak, I.Turkiewicz-Martyniec, E.Pospijewa, Z.Dolnicki, I.Romanowski i in.
Po drugiej wojnie światowej do repertuaru teatralnego co roku jeden po drugim wchodzą utwory kompozytorów ukraińskich lub utwory o tematyce ukraińskiej: opery "Zaporożec za Dunajem" S.Hułaka-Artemowskiego (pierwsza premiera powojenna), "Najmitka" W.Werykowskiego, "Natałka Połtawka" i "Topielica" M.Łysenki, "Marusia Bogusławka" A.Swiecznikowa, "Bohdan Chmielnicki" K.Dankiewicza, "Chustka Dowbusza", "Skrzydło sójki" i "Orysia" A.Kos-Anatolskiego i inne.
Trupa składała się z utalentowanych wykonawców, wsród nich soliści operowi P.Karmeluk, N.Szewczenko, H.Jurowska, M.Torczyński, N,Cymbaluk, O.Dolski, soliści baletu O.Staliński, N.Słobodian, W.Iljińska, M.Delson, M.Monomachow, N.Jegurnowa, dyrygenci J.Woszczak, I.Mandrykin, J.Bragiński, scenografowie F.Nirod, O.Salman. Każde przedstawienie zbierało w teatrze szeroką i wdzięczną publiczność.
Szczególny zachwyt wywoływał balet (w znacznej mierze prawdopodobnie z powodu jego braku w poprzednich latach), wzruszały nowo powstające balety ukraińskie, gwiazdami których bez wątpienia byli Natalia Słobodian i Oleg Pospielow.
Od sierpnia 1956 roku teatr nosił imię Iwana Franki. Pod koniec lat 60-ych przyszli nowi artyści. Za pulpitem dyrygenckim stali J.Łuciw, I.Łacanicz, S.Arbit, do trupy baletowej przyszli utalentowani choreografowie M.Tregubow, M.Zasławski i A.Szakera, jako samoistny scenograf dał się poznać J.Łysyk. Widzowie przychodzili na spektakle z udziałem ulubionych aktorów opery (W.Herasymenko, T.Bratkowska, T.Poliszczuk, J.Czajka, T.Didyk, O.Wrabel, G.Kuzowkow, W.Lubjany, L.Bożko, N.Tyczyńska, W.Ihnatenko i in.) i baletu (G.Isupow, O.Stratyniewska, I.Krasnogorowa, P.Malchasianc, L.Orłowska, E.Starykowa, J.Karlin i in.).
Teatr zdobywa pozycję jednego z najlepszych nie tylko na Ukrainie, lecz w całym Związku Radzieckim. Na niektóre przedstawienia widzowie przyjeżdżali specjalnie, żeby zobaczyć scenografię opracowaną przez malarza ludowego Ukrainy Jewhena Łysyka ("Spartakus" A.Chaczaturiana, "Esmeralda" C.Pugniego, "Trzej muszkieterowie" W.Basnera, "Romeo i Julia" S.Prokofjewa, "Stworzenie świata" A.Pietrowa, "Dziadek do orzechów" P.Czajkowskiego, "Gioconda" A.Ponchielliego i in.), której monumentalne obrazy zadziwiały pełnością wyjaśnienia partytury muzycznej, głębokością filozoficznego uświadomienia utworu, olbrzymim bogactwem fantazji w wyborze form i kolorów. Tradycje niezapomnianego J.Łysyka kontynuują jego uczniowie: malarz ludowy Ukrainy T.Ryndzak i zasłużony malarz Ukrainy M.Ryndzak, których tworczość jest znana nie tylko na Ukrainie, lecz także za granicą. Przedstawienia z ich udziałem niejednokrotnie wywoływały wielki zachwyt w czasie występów gościnnych.
Pod koniec lat 70-ych teatr zamknięto dla konserwacji. W tym celu wzmocniono fundament, przeplanowano piwnice (między innymi urządzono tutaj kawiarnię), przeprowadzono rekonstrukcję mechanizmów scenicznych, co umożliwiło instalację 4 nurników dla montażu dekoracji na różnych poziomach.
W niszach foyer wystawiono popiersia T.Szewczenki, I.Franki, A.Mickiewicza, A.Puszkina, a w niszach sali lustrzanej – M.Łysenki, S.Hułaka-Artemowskiego, M.Glinki, P.Czajkowskiego (dłuta E.Myśka, J.Czajki, J.Sadowskiego, O.Pylewa). Odnowiony i lśniący złotem teatr zaprosił pierwszych widzów w 1984 roku.